Ο «Μέγας Ιεροεξεταστής» και η διαχρονικότητά του
Την τελευταία Τετάρτη του Μαΐου παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αλκμήνη το έργο του Φ. Ντοστογιέφσκι «Ο Μέγας Ιεροεξεταστής» σε σκηνοθεσία-ερμηνεία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου. Ο «Μέγας Ιεροεξεταστής» κόβει και κόβεται, χωρίς να μετακινείται. Μας τρίβει στο πρόσωπο τις αυταπάτες και την μικρότητα μας. Υποχρεώνει τον θεατή να στοχαστεί πάνω στα διαχρονικά αδιέξοδα που οδηγούν τον άνθρωπο να απεμπολεί οικειοθελώς την ελευθερία για την οποία διακαώς υποτίθεται ότι αγωνίζεται.
Λογοκλοπή & Αποσιώπηση των Πηγών ως Μορφές Ακυρωτικής Κουλτούρας
Η πλειοψηφία των κειμένων που παράγονται, αναπαράγονται, δημοσιεύονται κλπ. σήμερα, μοιάζουν να προέρχονται από αποσπασματικές συρραφές «πραγμάτων» που κάποιος κάπου άκουσε ή κάπου διάβασε, ή η «τεχνητή νοημοσύνη» του υπέδειξε, διανθισμένες με σάλτσες που κάπου άλλου διάβασε ή κάπου αλλού άκουσε. [...]
Από την αποϊεροποίηση των συνειδήσεων στην μαφιοποίηση της κοινωνίας
Στην χώρα μας τουλάχιστον, αυτήν την λεγόμενη «γενέτειρα της δημοκρατίας» ίσως το μείζον πρόβλημα σήμερα να μην είναι πια η γενίκευση της διαφθοράς των λεγόμενων ελίτ. Να είναι ότι ο πλουτισμός της διεφθαρμένης ελίτ έχει πάψει να απαξιώνεται ηθικά από την πλειοψηφία των πολιτών. Δεν αποτελεί «αμάρτημα», παρά για μια μειοψηφία του λαού. Αντίθετα, τείνει να γίνει μοντέλο προς μίμηση [...]
«Εξισορροπώντας τη σκιά με το φως»…
«Η ελληνική σκέψη οχυρώθηκε πάντα πίσω από την ιδέα των ορίων. Δεν εξώθησε τίποτα στα άκρα, ούτε τα ιερά, ούτε τη λογική. Μετρίασε το απόλυτο, εξισορροπώντας τη σκιά και το φως» [...]
Μια ψυχοκοινωνική ανάγνωση της θεατρικής παράστασης «Αγαπητέ Μαλ@κ@»
Για όσους αντέχουν να αντικρύσουν το πρόσωπο της κοινωνίας μας στον καθρέφτη. Για όσους αντέχουν το σύγχρονο θέατρο που δεν ωθεί, άμεσα τουλάχιστον, σε κάθαρση τους ρεαλιστικά και πραγματιστικά σκεπτόμενους ήρωες. [...]
Πορεία προς τον «Ήπιο Ολοκληρωτισμό»…
Στο δυτικό κόσμο όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε, νιώθουμε, καταλαβαίνουμε, πως καλούμαστε να ζήσουμε σε μια εποχή διαρκούς μετάβασης από κάτι σε κάτι άλλο. Αυτή η μετα-βαση, νομιμοποιείται στις συνειδήσεις των ανθρώπων ως κάτι υποτίθεται καλό και προοδευτικό που στοχεύει να βελτιώσει όχι μόνο τις συνθήκες διαβίωσης, αλλά και το μοντέλο του ανθρώπου. Και βεβαίως όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ή του πλανήτη φορούν σχεδόν πάντα τον φερετζέ των καλών προθέσεων. [...]
Η μακιαβελική δυναμική του προσωπικού αριθμού
Ο νέος Homo, που οραματίζεται η μεταμοντέρνα εποχή, θα είναι ένας σύγχρονος αν-ιστορικός, αν-εθνικός, α-τοπος, α-φυλος κλπ. νομάς, που θα περιδιαβαίνει υποτίθεται τον κόσμο χωρίς να μετακινείται απαραίτητα από τον καναπέ του σπιτιού του, θα αξιοποιεί τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης, υποβιβάζοντας το πνεύμα του σε λειτουργικό σύστημα και την σκέψη του σε μια διαδικασία υπολογισμού. [...]
Εμπιστοσύνη
Οι ρίζες μας είναι οι σχέσεις μας. Άγκυρες στο χώρο, στο χρόνο, στη λογική, στην ιστορία μας. Και οι σχέσεις για να δημιουργηθούν, όπως και για να χαλάσουν – διότι τίποτα δεν είναι παντοτινό στην ανθρώπινη θνητότητα – προϋποθέτουν: Εμπιστοσύνη. [...]
Όταν ο κυρ-Παντελής ψάχνει πολιτικά τον εαυτό του…
Παρατηρούμε καθημερινά πως ένας ιστορικός λαός μοιάζει σταδιακά να αποσυντίθεται. Γιατί τείνει προς εξαφάνιση ο μικρομεσαίος χώρος που παραδοσιακά εξέφραζε τις λαϊκές προσδοκίες και ανησυχίες; Ποια η σχέση της απουσίας κοινωνικών αντιστάσεων με το διάχυτο κλίμα έλλειψης εμπιστοσύνης; [...]
Νεολαγνεία, εφηβοκεντρισμοί, γεροντοφοβία
Η πραγματική νεότητα εκπορεύεται από μέσα προς τα έξω – και μόνον έτσι διατηρείται. Το κυνήγι της νεότητας της εξωτερικής εμφάνισης θα γίνεται μάστιγα όσο περισσότερο θα γερνάνε οι ψυχές των ανθρώπων και θα αναζητούν αντιστάθμισμα στην εικόνα του προσώπου και του σώματός τους, για να νικήσουν τα γηρατειά και το θάνατο, που θα βρίσκονται ήδη μέσα τους από πολύ νωρίς. [...]