Όταν η μαφιοποίηση γίνεται καθεστώς, νοοτροπία και χρηστοήθεια, όσοι την πολεμούν, ενοχλούν το σύστημα.
Όπως διαβάσαμε στο προφίλ του δημοσιογράφου κ. Σαχίνη, αναφορικά με την εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή «Αντιθέσεις» που προβάλλεται στο κανάλι Κρήτη Tv και αναδημοσιεύεται στο youtube: «Η συστηματική τακτική «κόφτη» στις τελευταίες εκπομπές των «Αντιθέσεων», που μάλλον ενοχλούν ως «τροφή» διαλόγου και κριτικής σκέψης , συνεχίστηκε και στην εκπομπή με τον ομ. Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Γιώργο Κοντογιώργη. Ο προγραμματισμός αλγορίθμων δήθεν με φίλτρα ελέγχου μετά από στοχευμένες αναφορές, είναι κι εδώ … Ενώ οι εκπομπές αρχικά είναι ελεύθερα προσβάσιμες για όποιον το επιθυμεί στη πλατφόρμα, ξαφνικά εμφανίζεται ηλικιακός «κόφτης»! Για να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε θα πρέπει να ταυτοποιηθεί και να αποδείξει ότι είναι άνω των 15 ετών!!! Για μία εκπομπή που δεν περιέχει ακατάλληλο περιεχόμενο, δεν προκαλεί ψηφιακό εθισμό, ούτε ενέχει κινδύνους για την σωματική και ψυχική υγεία ανηλίκων. Απλά δίνει υλικό «τροφή» για σκέψη και διάλογο. Μάλλον προστασία ανηλίκων -ασφαλές διαδίκτυο σημαίνει στη πράξη φίμωση κάθε ελεύθερης σε πρόσβαση εκπομπής που είναι «τροφή» για σκέψη και διάλογο».
Να λοιπόν πως η κοροϊδία γίνεται πολιτική τακτική:
«Για το καλό μας! Προσοχή στα παιδιά! Τι μηνύματα παίρνουν; Σε τι παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο; Προστατέψτε τα παιδιά από το ανεξέλεγκτο περιεχόμενο του διαδικτύου!» κλπ. Πολλά άλλα τέτοια συγκινητικά και «φιλοπαιδικά» συναισθήματα διακρίνουν όπως φαίνεται τους απρόσωπους κηδεμονεύοντες αλγορίθμους του Καφκικού «συστήματος» που κρύβει βέβαια το αυταρχικό πρόσωπό του, έχει όμως επώνυμους διαχειριστές. Για τα μάτια του κόσμου αυτοί οι συγκεκριμένοι καλούνται πολιτικοί εκπρόσωποι, βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί και οι συν αυτώ παρατρεχάμενοι υπάλληλοι που πάντα με κάποιο χρηματικό ή συμβολικό αζημίωτο, φροντίζουν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά συντήρησης της εξουσίας του μαφιοποιημένου συστήματος, που καλείται (και εν μέρει είναι) «εκλεγμένη» κυβέρνηση.
Κάθε καθεστώς έχει ανάγκη και τους ανάλογους υπηκόους. Κάθε αυταρχική εξουσία χρειάζεται το λαό της. Ή όπως έλεγε ο Μπρεχτ, αν ο λαός είναι δυσαρεστημένος ή αντιστέκεται στην εξουσία, δεν έχουμε παρά να αλλάξουμε λαό. Και αλλάζουμε!
Μερικά δείγματα της αλλαγής νοοτροπιών, συνειδήσεων, τρόπων σκέψης επισυνάπτονται ως λινκ παρακάτω. Η γράφουσα προκαλεί τον αναγνώστη να τα ακούσει μετά προσοχής. Βεβαίως, δεν λένε όσα διαμείφθηκαν επί παραδείγματι στην τελευταία εκπομπή των «Αντιθέσεων» με καλεσμένο τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη, που κόπηκε από τον «αλγόριθμο» με ηλικιακούς περιορισμούς και θέλει ειδική διαδικασία για να την παρακολουθήσει κανείς. Τα δείγματα που επισυνάπτει η γράφουσα εκπαιδεύουν την κοινωνία στις νέες χρηστοήθειες. Δεν κάνουν «επανάσταση των εννοιών», δεν «αφυπνίζουν»…. Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου… Φοβάμαι να βάλω και αποσπάσματα της εκπομπής των «Αντιθέσεων», γιατί η αφύπνιση «βλάπτει σοβαρά την υγεία του καθεστώτος» και δεν θέλω να πάρω τέτοιο κρίμα στο λαιμό μου…
Αντίθετα, τα βίντεο που επισυνάπτω, ως ελάχιστο δείγμα – και κυκλοφορούν ελεύθερα στο youtube – δεν τα κόβει ο ηλικιακός αλγόριθμος, ενώ απευθύνονται ειδικά σε νέους και παιδιά κάτω των 15 ετών:
«Το πόσα πέοι (κρατάμε την ορθογραφία του τίτλου) έχει πιάσει η Νάσια» που είναι λογοπαίγνιο με το πόσα « «μόρια» έχει πιάσει» (στις «πανελλήνιες» εννοούν;), και βγαίνουν περίπου 15.550»…
ή «Το γαμ..ι δυνατό ακούγεται σαν παλαμάκια»,
ή «Ραπ με λάιτ στάζουν όλα τα μου…κια»,
ή «Έχω γνωριμίες σχεδόν σε όλη την Europa, νταραβέρι ένα άσπρο τ’ άφησα στην γκαρνταρόμπα»,
ή «Το σορτσάκι μέσα στον κ…λο κι η κοτσίδα από πάνω σαν τη Λάρα Κροφτ»,
ή «Δεν πειράζει αν σου αρέσει το ξύλο στο σεξ»,
ή «Πάω για ψώνια, λέω τίναξε την κάρτα, πάνω σου γυαλίζουν διαμάντια, είμαι εγκληματίας για τα φράγκα».
RACK, TOQUEL – MA BELLA (Official Music Video)
ΠΟΣΑ ΠΕΟΙ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ Η ΝΑΣΙΑ #shorts
Τα ανωτέρω δεν διαφθείρουν, όπως φαίνεται…. Ειδικά μάλιστα όταν προφέρονται ή τραγουδιούνται με χαρακτηριστικό ένρινο, συρτό, αλήτικο τόνο, που έχει καμιά φορά περισσότερη επιρροή και από τα ίδια τα λόγια.
Όπως έγραφε προφητικά ο Παζολίνι ήδη από το 1974 (Ο φασισμός των αντιφασιστών, εκδ. Επέκεινα, σ.σ. 74, 75, 80): «Ο πραγματικός φασισμός είναι εκείνος που οι κοινωνιολόγοι αποκαλούν πολύ επιεικώς «η καταναλωτική κοινωνία». Ο νέος φασισμός, αυτή η καταναλωτική κοινωνία, έχει μεταμορφώσει εκ βάθρων τους νέους, τους έχει αγγίξει στα ενδόμυχα, τους έχει δώσει άλλα συναισθήματα, άλλους τρόπους σκέψης, ζωής, άλλα πολιτισμικά πρότυπα. Πρόκειται για μια πραγματική πειθάρχηση που έκλεψε και άλλαξε την ψυχή τους. Αν η λέξη φασισμός σημαίνει την αυθαιρεσία και τον φασισμό της εξουσίας, η καταναλωτική κοινωνία, έχει υλοποιήσει πλήρως τον φασισμό.[..] Πρόκειται για την καλλιέργεια της χειρότερης, της πιο ύπουλης, της πιο ψυχρής και αδίστακτης μορφής μισαλλοδοξίας. Γιατί είναι μισαλλοδοξία μεταμφιεσμένη σε ανεκτικότητα. Δεν είναι αληθινή. Μπορεί να ανακληθεί κάθε φορά που η εξουσία το θεωρεί απαραίτητο. Γιατί είναι ο αληθινός φασισμός, από τον οποίο αναδύεται κατόπιν ο συμβατικός, τυπικός και δήθεν αντιφασισμός: άχρηστος, υποκριτικός και ουσιαστικά αρεστός στο καθεστώς».
Διότι τέτοιου τύπου πρακτικές σαν αυτές που είδαμε να λαμβάνουν χώρα στις τελευταίες εκπομπές των «Αντιθέσεων», δεν είναι απλά μια «από τα πάνω» αυταρχική πρακτική απαγόρευσης και λογοκρισίας της ελευθερίας του λόγου. Είναι έμπρακτη εκπαίδευση στη νέα μορφή φασισμού. Πρόπλασμα ενός νέου είδους λαού.
Από την πλευρά του ο κ. Κοντογιώργης, επισημαίνει στο δικό του προφίλ στο fb, πάνω στο ζήτημα του φασισμού: «O φασισμός είναι τρόπος που διακινούν οι αρουραίοι των υπονόμων της εξουσίας. Κάποιο ευφάνταστο φασισταριό αποφάσισε να την κατατάξει στην κατηγορία των ταινιών με σκληρό πορνό και, επομένως, ως απαγορευμένη για παιδιά κάτω των 15 ετών. Έτσι, για να την παρακολουθήσει κανείς τη συνέντευξη καλείται να δηλώσει ότι είναι άνω των 15 ετών, δηλαδή χειράφετος, ώστε να μην διαφθαρούν τα χρηστά του ήθη από τα λεγόμενά μου. Όπως επανειλημμένα έχω πει, ο φασισμός είναι τρόπος πριν γίνει καθεστώς, και έχοντας επίγνωση ότι στη χώρα που ζούμε τίποτε δεν γίνεται εάν δεν το επιτρέπει ή, διαφορετικά, εάν δεν το υποθάλπει η πολιτική εξουσία».
Αυτή η πολιτική εξουσία θα προσθέταμε χρησιμοποιεί το φύλο συκής της ασφάλειας και της πρόληψης. Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό το έργο και μάλιστα συχνά με συνέπειες ολέθριες. Χρειάζεται να απαριθμήσουμε τα γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας;
Βεβαίως, από το μόνο από το οποίο δεν θέλει να προστατέψει η μαφία της εξουσίας είναι από την συμμοριοποίηση και την λουμπενοποίηση της νεολαίας, από την ηδονιστική αρχή, δηλαδή την επιθυμία να ικανοποιούνται όλες οι επιθυμίες με άμεσο τρόπο, από μια αντίληψη για τη ζωή με διαρκείς ψευτοεντάσεις που διαρκώς οφείλουν να «ξεπερνούν τα όρια». Οτιδήποτε δηλαδή υποκαθιστά τις αξίες της αυτοσυγκράτησης, της λιτότητας και της σωφροσύνης. Θέλει δηλαδή να μας κάνει σαν τα μούτρα της. Και κάποιοι επιχειρούν να της χαλάσουν τα σχέδια… Οφείλουν να τιμωρηθούν γι’ αυτό! Έχει δίκιο το καθεστώς! Προασπίζεται τα συμφέροντα του! Διακρίνεται από αυτοσυντήρηση! Η ελληνική κοινωνία προασπίζεται τα συμφέροντά της; Διακρίνεται άραγε από συλλογική αυτοσυντήρηση; Ερωτήματα που η μεν γράφουσα εδώ και χρόνια θέτει κατ’ επανάληψη, η δε σιωπηλή απάντηση σε αυτά, διαρκώς χειροτερεύει.
Και χειροτερεύει ακριβώς επειδή το λαιφ στάιλ του «μαφιόζου» για όλους τους νεοέλληνες που αφήσανε τα brokola και γίνανε «Bro», έχει ήδη σε μεγάλο βαθμό συντελεστεί. Η αλλαγή νοοτροπιών ενδεικτικά γίνεται έκδηλη σε κάθε τι που μέχρι πρότινος θεωρείτο «νορμάλ» και έχει σήμερα μετατραπεί σε «μπανάλ». Η λουμπενοποίηση ηλεκτρίζει και «βάζει στην πρίζα» τα άτομα σε μια μόνιμη εντατικοποίηση της καθημερινής ζωής που μοιάζει με πλειοδοσία. «Πρόκειται για μια ένταση παρουσίας που μέσα της το περιεχόμενο υστερεί και που ακόμη και όταν υπάρχει χάνεται στην θορυβώδη καθημερινότητα, όπου η επικαιρότητα επιβάλλεται και το ουσιαστικό, ως απαιτητικό έχει υποχωρήσει μπροστά στις ανάγκες της εικόνας και του θεάματος». Λευτέρης Κουσούλης σε άρθρο του στην εφημερίδα «Πένα», με τίτλο: «Ο κορεσμός φοράει τα καλά του».
Και τι εννοούμε με αυτό; Ο «μπλαζέ τύπος» χρειάζεται συνέχεια παραπάνω, το παίζει «ακόρεστος», χρειάζεται λιγότερα όρια. Φαίνεται όχι μόνο στη βία στο σινεμά, αλλά στην πορνογραφία και στην τραπ μουσική. Το μόνο που δεν χρειάζεται ο παραπάνω τύπος είναι διαφώτιση, αφύπνιση, περισσότερη δημοκρατία, «επανάσταση των εννοιών», επανάσταση γενικώς. Στην καλύτερη, να μείνουμε στις εξεγέρσεις…. Μαζί με λίγο πλιάτσικο και ετερόκλητες λαϊκές μάζες χωρίς πολιτικά προτάγματα και συλλογικές διεκδικήσεις. (Αλλά ας μην ανοίξουμε το θέμα των διαδηλώσεων στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τις οποίες ακούγονται το τελευταίο διάστημα από διάφορους «αναλυτές», στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μισές αλήθειες, ενσωματωμένες στην πιο απίστευτη μπουρδολογία…)