Με αφορμή το άρθρο για την λουμπενοποίηση της κοινωνίας ως ψυχοκοινωνική παθογένεια, την εξοικείωση με το αποτρόπαιο κλπ. που δημοσιεύτηκε στο SLpress καλεσμένη του Δημοσιογράφου Γιώργου Σαχίνη, από τη ραδιοφωνική συχνότητα του 9.84 συζητάμε για τη διολίσθηση της επιστήμης προς τον επιστημονισμό, την ιδεολογία και κατ’ επέκταση την μαγεία και τον τσαρλατανισμό.
Ας αναρωτηθούμε πως η ιατρική διολισθαίνει προς τη μαγεία μέσω ψυχολογίας, η οποία με τη σειρά της από επιστήμη με τα αντικείμενα και τις μεθόδους της, έχει μετατραπεί σε εξατομικευτική ιδεολογία του μεταμοντέρνου συρμού;
Πως η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας (σωματικής και ψυχικής) συνδέεται με την άνθηση “ψευτοορθολογιστών μάγων σύγχρονης εξαμερικανισμένης μεταφυσικής” σε συνάρτηση με κακοχωνεμένες σάλτσες της πραγματικής και σοβαρής ανατολίτικης φιλοσοφίας;
Για ποιο λόγο η ολιστική ιατρική η οποία ξεκινά από μια καταρχάς ορθότατη επιστημολογικά βάση, την σύνδεση της ψυχικής με την σωματική υπόσταση του ανθρώπου γίνεται ο ιδεώδης χώρος εκμετάλλευσης των εκάστοτε κομπογιαννιτών;
Πως εξηγείται ότι με αφορμή το θάνατο ενός δημοφιλούς τραγουδιστή ως αποτέλεσμα μιας πολύ σοβαρής ιατρικής πράξης, όπως η πλασμαφαίρεση (με στόχους longevity) κινητοποιούνται περισσότερο και από τον ιατρικό σύλλογο, η κοινότητα των ψυχολόγων σπεύδοντας να ανακοινώσει την ίδρυση ΝΠΔΔ ψυχολόγων και την περιχαράκωση του επαγγέλματος του ψυχολόγου;
Πως οι μεμονωμένες έως σήμερα προσπάθειες κάποιων ψυχολόγων για περιφρούρηση (επιστημονική και επαγγελματική του κλάδου) σήμερα φαίνεται να γενικεύονται και να αποκτούν “αιφνιδίως” τόση επικαιρότητα;
Ποια η σχέση αυτή της κινητοποίησης και γενίκευσης με το θάνατο του τραγουδιστή Μαζωνάκη;
Ποια η σχέση τέτοιων συμβάντων με την καλπάζουσα λουμπενοποίηση της κοινωνίας οριζοντίως και καθέτως;
Πως η “κουλτούρα του κραξίματος”, η αποσπασματική υπερπληροφόρηση που ξεχειλώνει την σκέψη και ο διάχυτος ενδεχομένως δικαιολογημένος θυμός στην κοινωνία λουμπενοποιούν τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές των ανθρώπων;
Όταν η κριτική αντικαθίσταται από την κουλτούρα του κραξίματος και η κριτική σκέψη από έναν ψυχοδιανοητικό χυλό κατακερματισμένης αοριστολογίας και αποσπασματικής μπουρδολογίας το άτομο καθίσταται ανίκανο να σκεφτεί παρότι λόγω τυπικής εγγραμματοσύνης θεωρεί δικαιωματικά πως ο κριτικός λόγος τον χαρακτηρίζει.
Διότι πριν τελεσιδικήσουμε ως προς το “τι πρέπει να κάνουμε”, που τίθεται συχνά ως το “δια ταύτα κάθε συζήτησης” ας πάμε ένα βήμα πίσω και ας σκεφτούμαι με ποια κοινωνία θα κάνουμε αυτό που ιστορικά απαιτείται κάθε φορά να γίνει.
Μπορείτε να ακούσετε το podcast στο https://youtu.be/ucR1NM3imKU?si=X0cMCJ8gSi-Yjwb4